چهارشنبه نهم خرداد 1386 ساعت 0:25
و چقدر پروانه ها کمیابند ...
در دلم سکوت فریادی جان می گیرد ...
طنین تپش های بیقرار قلبی قرار می گیرد ....
نگاه پر فروغ امیدی رنگ می بازد ...
رقص انگشتان روی کاغذ می میرد ... شوق من هم ...
کاوش کافیست .
تنها زمزمه ای می ماند ...
چقدر پروانه ها کمیابند .
نوشته شده توسط قاصدک مسافر | لینک ثابت | موضوع:
نه ..... این برف را دیگر سر بازایستادن نیست
برفی که بر ابرو و بر موی ما می نشیند.....
برفی که بر ابرو و بر موی ما می نشیند.....
