آدم برفی

و چقدر پروانه ها کمیابند ...

در دلم سکوت فریادی جان می گیرد ...

طنین تپش های بیقرار قلبی قرار می گیرد ....

نگاه پر فروغ امیدی رنگ می بازد ...

رقص انگشتان روی کاغذ می میرد ... شوق من هم ...

کاوش کافیست .

تنها زمزمه ای می ماند ...

چقدر پروانه ها کمیابند .

مطلب را به بالاترین بفرستید:

نوشته شده در چهارشنبه نهم خرداد 1386ساعت 0:25 توسط | |